Litíumtæknin hentar Íslandi vel, en hún er að valda byltingu

.    

Ísland á heima í ESB - segir varakanzlarinn Steinmeier

Fréttir hafa borist frá Þýskalandi um umsagnir ráðamanna þar um inngönguumsókn Íslands í ESB.  Flestar þeirra hafa verið rangar á einhvern hátt og það er vansi, að fréttamenn kunni ekki þýsku.  Fyrir það fyrsta var gert mikið úr umsögn þriggja ráðamanna í CSU, ekki Kristilegir demókratar eins og hermt var, heldur Kristilegir félagsbandamenn, Christliche Sociale Union, flokkur hins þekkta Franz Joseph Strauss, sem var við völd fyrir 40-50 árum.  Kristilegir demókratar eru aftur á mót flokkur kanzlarans, Angelu Merkel.  Sagt var í útvarpin, Rás 1 20.7., að Seehofer formaður CSU hafi sagt, að Ísland hafi ekkert í ESB að gera.  Hann sagði það ekkert heldur, að það ætti að endurskipuleggja bandalagið á undan.  Á þessu er stórmunur eins og sjá má. - Svo er það Morgunblaðið sjálft í dag, 20.7.  Vitnað er í viðtal við Frank-Walter Steinmeier utanríkisráðherra, en hann er nú frambjóðandi til kanzlaraembættisins.  Þetta var svokallað sumarviðtal, Sommerinterview, ztf, en það ver gert í Suðurtíról á yndislegum stað þar sem Steinmeier dvelst nú í sumarleyfi.  Hann býr á Riezinger Hof, rétt við Bozen eða Bolzano, sem er nú í Norður Ítalíu. Hann sagði, að Ísland væri framar öðrum umsækjendum (eher als).  Mbl. segir, að hann hafi sagt, að Ísland sé mun þróaðra en nokkurt annað ríki, sem vill komast inn í ESB.  - Rugl. - Það sem varakanzlarinn sennilega á við er, að Ísland er í EES og í Schengen auk þess, sem landið og íbúarnir eru innvígðir Evrópumenn á flestan hátt, menningarlega og í hugsun og tengslum, en ekki má gleyma upprunanum heldur.  Steinmeier sagði, að íslenski forsætisráðherran hefði komið til sín í Brussel og þá hafi hann sjálfur gefið til kynna, að hann muni styðja umsókn landsins.  Um Seehofer í Bæjaralandi sagði hann, að það væri allt í lagi að aðrir mynduðu sér einhverja aðra skoðun, en hann gæti ekki ímyndað sér annað en að Angela Merkel sjái til þess, að reglu verði komið á í sjoppunni þeirra í Bæjaralandi,  "im Laden Ordnung schaffen."  - það er gamanmál að hnýta svolítið í þá í systurflokknum í Bayern, CSU. 

Við höfum hlustað á Árna Johnsen og röksemdir hans gegn inngöngu.  Þær passa ágætlega í revíum og brekkusöng eins og hans er von og vísa.  - Og nú höfum við heyrt á Útvarp sögu útlistanir Bjarna Harðarsonar, fyrrum þingmanns og bóksala á Selfossi, gegn inngöngu.  Hann kafaði ekki ákafleg djúpt en tilgreindi svosem það flest, sem allar sótkerlingar og furðudraugar afturhalds, sem hafa útlistað með velþóknun á því útvarpi, en ekki er víst að smáar bóksölur geti fótað sig í ESB, en Bjarni getur vafalaust unnið fyrir sér með því að gerast fornbókasali og byrjað með því að líkjast sem mest Braga Kristjónssyni á Klapparstígnum.   

Ræður Árni Johnsen hvort Ísland gengur í ESB?

 Við landarnir höfum þá tilhneigingu að taka upp hráar yfirlýsingar einstakra ráðamanna í útlöndum og leggja almennt út af þeim.  Í þessari frétt í Süddeutschen Zeitung, sem vitnað er í og síðan lagt út af í bloggi Guðmundar Jónasar Kristjánssonar í dag í Mbl.is, er eiginlega samansuða af yfirlýsingum þriggja áhrifamanna í CSU í Bæjaralandi, flokksformannsins Seehofer, framkvæmdastjórans Dobrindt og formanns ESB fulltrúa CSU.  - Þeir CSU mennirnir eru í glimu við Angelu Merkel kanzlara um ýmislegt og hún tekur þeim stundum sem órólegu deildinni í stjórn sinni.  "Við viljum fyrst ræða um uppbyggingu ESB áður en bandalagið tekur inn nýja aðila." - Og "ESB getur ekki leikið björgunarhlutverk fyrir efnahagskreppu á Íslandi."  Þeir félagarnir eru semsagt í hrossakaupum við kanzlarann og yfirstjórn landsins. - Og Merkel beitir gjarna húmor í samskiptum við þá eða aðallega Seehofer formann flokksins.  "Ef þið viljið bíta, bítið þá hinn rétta," segir hún.  Seehofer segir flokk sinn oft hafa verið óþægilegan, það tilheyri venjum. - Flokkurinn er oft fremur öfgafullur að mínu mati, en það hefur verið viðtekið alveg síðan Franz Joseph Strauss var formaður og ráðherra í ríkisstjórn Adenauers. Menn kippa sér ekkert upp við það í München eða Bayern. 

En svo kippa menn sér upp við það hér á landi og ýmsir leggja stórt út af þessum fréttum.  Það getur verið að okkur þyki bara sniðugt að hlusta á yfirlýsingar Árna Johnsen um ESB og aðildarumsókn okkar.  Það er alltaf svona.  Það þarf einhverja trúbadora og skemmtikrafta til að brýna okkar sýn á öfgadæmi í lýsingum á flóknum málum, sem erfitt er að skilja fyrir almenning.   

Ritara finnst ástæða til að geta þess, að hann hefur dvalist í níu ár í Bæjaralandi og lesið Süddeutschen Zeitung alltaf af og til.

Andsnúnir inngöngu Íslands

Samningsstaða Íslands gagnvart ESB um sjávarútvegsmál

Það er full ástæða til að gleðjast yfir afgreiðslu þingsins í dag, 16.7. Yfirlýsingar um ósamstæða ríkisstjórn hafa bara gott í för með sér. Málin eru á þessu stigi ekkert afgerandi á neinn veg.  Það er líka bara gott vegarnesti fyrir samninganefnd þá, sem skipuð verður, ef Svavar Gestsson verður ekki í henni. Við eigum ekkert að vera með tunguna lafandi út úr okkur. - Þetta er dagur Jóhönnu Sigurðardóttur. - Það er líka gott fyrir ESB að kynnast því, að Íslendingar hafa tekið mikinn þátt í umræðum um þessi mál og ég þykist viss um, að það hafi verið í miklu meira mæli en í öðrum löndum.
- Erfiðustu málin verða sjávarútvegurinn og kannski landbúnaðurinn.  Þetta er raunhæft mat og á flestra vörum. Allt of margir eru með hrakspár um sjávarútvegsmálin. Hver verður krafa ESB? Að við föllum undir sjávarútvegsstefnu þeirra, ekki satt. Hver er hún? Hún er algjörlega í klessu og ef einhverjum dytti í hug að leggja hana fyrir okkur, þá er það nánast móðgun og það væri æruverðugt fyrir okkur að hafna henni umsvifalaust og menn munu sjá það og viðurkenna. - Nei, þeir leggja hana aldrei fram. Stefnan er í endurskoðun og reiknað er með, að ný stefna verði til orðin árið 2011 en það gæti allt eins orðið 2012. Er það ekki sama árið og við getum búist við að samningstexti um aðild geti legið fyrir okkur til þjóðaratkvæðagreiðslu? - Við eigum að taka upp veiðarfærastjórnun og reyna að sannfæra ESB um nauðsyn þess sama í bandalaginu, en þar eru flestir fiskistofnar í rúst, nánast og allir vita það, og það er vegna endalauss botnskaksturs með dregnum veiðarærum, aðallega botnvörpu, og erfðatjóns á flestum fiskistofnum.  Frjálsar strandveiðar nú í sumar við Ísland er í raun fyrsta umtalsverða skrefið til veiðarfærastjórnunar við landið, til krókaveiða. Næsta sumar má auka þær og virða að vettugi vælið í LÍÚ, sem breytist smám saman í Landssamband íslenskra botnvörpuskipaeigenda, en svo má þjarma enn fremur að þeim og er það gott mál en ekki hótfyndni. Með því að banna að mestu botnvörpuna á grunnslóð og dragnót yfirleitt, þá er mikilvægasta skrefið stigið.  Þessa stefnu eigum við að ýta að ESB með öllum leiðum og ráðum, þrátt fyrir væl í þeirra LÍÚ-samtökum eða kveinstafi, en það eru fleiri þúsund togarapungar í bandalaginu, aðallega spánskir, og allir eru í stökustu vandræðum með þá. Þeir munu aldrei fá nein verkefni, þeirra tími er útrunninn. Ef þetta næst fram í skrefum og áföngum, þá þurfum við ekkert að óttast yfirgang þeirra með breyttum veiðarfærum á Íslandsmiðum. Það tekur þá mörg ár að jafna sig og þetta er góður málstaður, sem þær þjóðir í ESB, sem hafa engar fiskveiðar hafa, munu skilja og viðurkenna og margir hinna líka.  Fjarlægðarvernd okkar er töluverð og sennilega nægileg í mörgum efnum, en frystitogara verður að hemja. Það verður örugglega hagkvæmast að selja sem allra mest af ófrystum, nýjum og ísuðum fiski samkvæmt nýjustu aðferðum og þar getum við verið heimsmeistarar - með ferskan fisk, sem er ekki eldri en þriggja daga og að mestu línuveiddurn á sjálfbæran hátt og upprunamerktur.  Frystur fiskur er ekki fyrsta flokks og verður ekki að marki á mörkuðum Evrópu í framtíðinni.

Er fyrningarleið stjórnaflokkanna fiskeyðingarkerfi?

Áróður útvegsmanna um afleiðingar fyrningarkerfis stjórnarflokkanna virðist hafa ruglað marga og sveitarstjórnarmenn sér í lagi, en þeir virðast liggja flatir fyrir áróðrinum.  Hvað með fiskinn, sem "losnar"?  Ekki eyðist hann.  Eru ekki útgerðirnar samkeppnishæfar um þann fisk eða hvað?  Eru þeir, útgerðarmennirnir og fiskvinnslusnillingarnir, ekki búnir að byggja sig upp með hagræðingu?  Ef nýliðar koma sisvona og taka þennan fisk, sem "losnar", þá hafa þeir upp á eitthvað að bjóða.  Ef svo er, þá eiga þeir bara að fá fiskinn og hinir verða að láta sér nægja að hafa verið fyrrverandi útgerðir og fiskvinnslumenn. Og það á líka við um Sigurgeir Brynjar og Arnar í Vestmanneyjum.  

Harma viðbrögð Samfylkingar

Stöðvum kvótakerfið og tökum upp færeyjaveiðar

Veiðidagakerfi Færeyinga: Árið 1996 lögðu Færeyingar af þá veiðistjórnun, sem hafði verið í gildi, en hún byggðist á ákvörðun á heildarafla TAC og svolítið flóknum reglum um skipaflokka, en framsal var heimilt. - Þá tóku þeir upp veiðidagakerfi, sem byggðist á aðskilnaði veiða eftir veiðarfærum og skipaflokkum, en hámarkaafli var ekki ákvarðaður heldur reynt að miða dagafjölda við fiskveiðidauða F 0,45 að hámarki fyrir hvern flokk og veiðisvæði. -  Á mynd má sjá eftir litapunktum, að lítil handfæraskip og rúlluveiðarar (ljósrauðir punktar) eru næstir landi eða innan 12 mílna línu frá landi, en þar eru ekki önnur veiðiskip.  Á milli 12 mílna línu og utar eru stórir línuveiðarar. - Enn utar og frá 200 metra dýpi nokkurn veginn eru tvíburatogarar (grænir punktar), sem draga á milli sín net, sem eru þó ekki botndregin. - En utar eru svo venjulegir togarar (blár litur). - Með þessu eru engar netaveiðar stundaðar yfirleitt á færeyska landgrunninu, á 200 metra dýpi og grynnra. - Innan markanna eru aðeins stundaðar krókaveiðar, með handfærum, rúllum, línu og stærri línuveiðurum. Tvíburatogarar eru merktir með grænum lit, en botnvörpungar með bláum. Myndin sýnir, að nokkuð hreinn aðskilnaður er á milli veiðiskipa eða veiðum eftir flokkum, en krókaveiðar eru að sjálfsögðu leyfðar utar en á 200 metra dýpi. - Vísindamenn í Færeyjum hafa skrifað grein í ICES Journal of Marine Science, 15.5.2007 (netútgáfa) og hafa komist að þeirri niðurstöðu, að farið hafi verið af stað með of marga veiðidaga þannig að ekki hafi alveg náðst sá árangur, sem stefnt var að. - En að öðru leyti hefur þetta fiskveiðistjórnunarkerfi haft marga kosti. Fljótlega eftir upptöku kerfisins, fór þorskafli mjög vaxandi og náði hámarki eftir fáein ár. - Taka má þetta þannig, að hefðu þeir leyft færri veiðidaga, væri nú afli meiri en hann er í raun. - Ýsa og ufsi standa þokkalega vel, en þorskur hefur verið í lægð, en vísindamenn hafa sýnt fram á að ástæður þessa eru líffræðilegar og byggjast á lítilli frumframleiðslu, en töluverðar sveiflur hafa verið í þeim efnum á undanförnum árum. - Á Færeyjasléttu, í suðvestri, er aðeins ein undirtegund þorsks, en þar er stærsta veiðsvæðið. Í austri er Færeyjabanki, en þar er önnur undirgerð þorsks að hluta til.

Veiðidagakerfi við Ísland: Þess má geta, að heildarafli, eða afkastageta, á miðum Færeyinga er miklu minni en er við Ísland þannig að erfitt er að átta sig á því, hver ætti að vera heildardagafjöldi við Ísland með sömu markmiðum um hámarksafla. Það yrðu íslenskir vísindamenn að áætla, en svo myndi reynslan verða til þess, að "fínstilla" mætti dagafjöldann. Miklar líkur eru á því, að krókaveiðarnar á þorksinum séu mun ólíklegri til að fara illa með hann. - Út frá öðrum gögnum má lesa, að þorskurinn veiddist næstum allur með krókum (85-90%) í Færeyjum, en ýsan veiddist líka utar. Togararnir fengu botnfisk eins og grálúðu, karfa og reiting af ufsa og ýsu og ýmsum öðrum botnfiski. - Með veiðdagakerfi hér við land og banni við botnvörpuveiðum á íslenska landgrunninu má mjög líklega koma í veg fyrir stöðugt minnkandi þorskveiðar og að aflinn myndi smám saman batna.  Einnig er stór kostur sá, sem fylgir þessu kerfi er, að brottkast mun leggjast af því engin tilhneiging eða tilefni er til þess að kasta fiski fyrir borð. Með krókaveiðunum má gera ráð fyrir stöðugt auknum lífmassa botnfiska við landið og að þorskurinn öðlist bætta erfðaeiginleika, en þeir endurspeglast í auknum afla, meiri vexti einstaklinga og minni náttúrulegum dauða. - Einnig má minnast á, að dreifðar byggðir munu njóta miða sinna í nágrenninu og munu því væntanlega sitja sem næst einir að nálægum krókaveiðisvæðum. - Þau fyrirtæki, sem nú eru í landinu og byggja á mikilli reynslu og aðstöðu, munu að sjálfsögðu njóta þess án þess að hafa frjálsan aðgang að miðunum eins og nú er. Þessi reynsla á að nægja þeim sem og aðstæður þeirra.

Gjaldskylda hvíli á veiðidögum: - Þess ber að geta, að dagakerfið er síður hentugt fyrir stjórnun á uppsjávarfiski eins og loðnu og síld, en um þá fiska getur kvótakerfi gilt áfram, en þá að sjálfsögðu með útleigu hins opinbera á veiðiheimildum. Það ætti líka að gilda fyrir dagakerfið, en matsatriði getur verið hvort betra er að opinbera veiðistjórnunin ákveði verð fyrir veiðidaga, svipað og gert í laxveiðum, eða byði leigu á veiðidögum upp. Þarmeð yrðu veiðar við landið gjaldskyldar og þá yrði ekki, eða í takmörkuðum mæli, tekinn út hagnaður og færður burt úr sjávarútvegi eins og hefur gerst í stórum stíl til stórtjóns fyrir heildina og er grundvöllur eða bein ástæða fyrir mikilli og almennri andstöðu við kvótakerfið í landinu.´- Gjaldskylda mun einnig draga úr tilefni til ofveiði í skilningi minni afla, lífmassa og verri erfðaeiginleika. -

ESB: - Þar sem Færeyjar eru við þröskuldinn á ESB, geta Íslendingar tekið upp kerfi þeirra í aðalatriðum og krafist þess við bandalagið, að það taki upp sambærilegt kerfi enda er ekki vanþörf á því, en veiðar á flestum miðum í bandalaginu eru í hörmulegu ástandi og ekkert eitt fiskveiðikerfi getur bjargað þeim í bráð, en með veiðidagakerfi og nýjum reglum (togveiðibanni á stórum svæðum, sem eru í rúst), er þeirra eina von og Íslendingar eiga bara að segja það beint út og krefjast skynsemi í veiðistjórnun. Eiginlega eiga Danir og Svíar að geta stutt þessa kröfu án þess að missa andlitið.

 

Spurning til Ögmundar Jónassonar um ESB umsókn

2. desember 2008, 13:57:07 | Jónas Bjarnason efnaverkfræðingur

Ögmundur. Það er haft eftir þér í frétt á Eyjunni í dag: - “Hann segist þó ekki hafa skipt um skoðun á ESB og telji enn að ókostirnir vegi þyngra en kostirnir. Hann minnir þó á að hann og fleiri hafi barist fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu um samninginn um Evrópska efnahagssvæðið, sem stjórnvöld hafi á sínum tíma ekki fallist á.” - Hverjir eru ókostirnir? - Ætlar þú að gleypa það umyrðalaust, að sjávarútvegur muni leggjast undir Bruessel? - Ástandið þar í fiskveiðistjórnun er skelfilegt vegna svokallaðrar ofveiði, en réttar er að kalla það fiskeyðingu. Það er búið að skrapa alla botna svo mikið, að þeir eru að mest jafnaðir út og víða hálflíflausir. Svo eru fiskstofnar úrkynjaðir og það er ekki sérviskuleg skoðun heldur fræðileg niðurstaða vísindamanna. - Nú berast næstum daglega fréttir af miklu brottkasti í ESB löndum og það er útbreidd skoðun, að þetta geti ekki gengið svona lengur. Ástæðan er kvótakerfið þeirra, en það er beinn orsakavaldur að brottkastinu. - - Þess vegna eigum við Íslendingar að bera höfuðið hátt og setja þeim í ESB kröfur um breytingar á fiskveiðistjórnuninni í stíl við það, sem við getum gert með íslenskum lögum og bannað að mestu allar togveiðar á botnfiski. Og með því að stjórna fiskveiðum með veiðarfæraákvæðum og veiðigjöldum, þá tökum við auðlindagjald af sjávarútvegi og þá njótum við fjarlægðaverndar. - Auk þess gerir ekki mikið til ef einhver skip frá ESB koma því við getum haft þau áhrif, að þau landi alveg eins og íslensk skip aflanum hér heima. - Í dag í Mbl. skrifar Jón Sigurðsson fv. formaður Framsóknar um samningsmarkmið okkar gagnvart ESB. - Þar er löng útlistun um kröfur varðandi sjávarútveg. Það er eins og við eigum að leggjast í duftið til að aðlagast því, sem nú sennilega flestir í ESB vilja ekki og telja fyrirkomulag, sem standist ekki til frambúðar. - Nei, við skulum bara segja þeim hvernig á að gera hlutina og sjá til. Jafnvel þótt þessir pólitíkusar, sem sjá um samningamálin, séu eins og álfar út úr hól varðandi sjávarútveginn. Heimska er ekki markmiðið eða er það? Ef við verðum varir við heimsku, þá segjum við þeim það. Áframhald fiskveiðistefnu ESB er heimska.

ESB er bandalag ráðlausra fiskleysingja

Það er með ólíkindum hversu þjóðum ESB gengur illa að finna skýringar á endalausu fiskleysi nánast allra landanna.  Botnfiskstofnar gefa nú mörgum sinnum minna af sér en áður var og lífmassi í botnfiskum er einnig bara lítið brot af þeirri auðlegð, sem var að finna á fyrrverandi arðsamasta veiðisvæði í heimi ef miðað er við Norðursjóinn, gullkistuna sjálfa.  Margir fræðimenn vita þetta, en eitt er að einhverjir vísindamenn telji sig vita eitthvað og annað, að stjórnmálamenn kaupi það og stilli því upp í pólitísku valdakapphlaupi í bandalaginu.  Það er ekki sigurvænlegt, ennþá, að predika bann við dregnum veiðarfærum í Norðursjónum og hringinn í kring um Bretlandseyjar, upp með Noregi og niður með Frakklandi til Miðjarðarhafs. Obbinn af öllum fleytum er með botnvörpur af ýmsum stærðum og gerðum, en allt saman eru dregin veiðarfæri á grunnsvæðunum, sem áður voru ríkuleg, en eru nú bara svipur hjá sjón. Og vísindamenn hafa fundið út svo næstum óyggjandi er, að netsigtun fisks leiðir til stærðarflokkunar, sem endar með fiski, sem stendur ekki undir þeim veiðum, sem áður voru. Það gerist á margan hátt og Norðursjórinn er ekkert einn með það. Alls staðar þar sem botnfiskstofnar hafa hrunið, þar hafa menn veitt með botnvörpu.  Það getur ekki verið tilviljun, en nú er svo komið, að hluti vísindamanna, 1136 þegar ritari vissi síðast til, ritar undir bænarskjal til Sameinuðu þjóðanna um bann við botnvörpuveiðum á úthöfunum.  Auðvitað meina þeir botnvörpu yfirleitt.  Og annar hluti vísindamanna er í öðrum herbúðum, þar sem menn taka ekki undir sönginn. Það er af mörgum ástæðum.  Sumir hafa ritað margar vísindagreinar um botnfisk og án þess að koma með tilgátur um skýringar.  Það er erfitt að birtast einn dag með yfirbótum.  Enn aðrir eru í vinnu hjá aðilum, sem eru háðir veiðum, fjárhagslega.

Íslendingar standa enn betur og þeir geta tekið upp frumkvæði og gert hjá sér breytingar á veiðistjórnun og bannað að miklu leyti botnvörpu og bannað dragnótaveiðar alveg. Með nýjum tækjum eru nú línuveiðarar útbúnir beitingarvélum, sem eru óhemju afkastamiklar.  Þannig útbúnir línuveiðarar eru afkastameiri en samsvarandi veiðiskip með öðrum veiðarfærum. Með þannig veiðum eru botnskemmdir úr sögunni.  Lagnetaveiðar væri einnig unnt að stunda með margvíddarmöskvum, en þannig net taka fisk holt og bolt og netin geta gert það þannig, að ekki verði svokallað "erfðarek" eða "genetic drift", en það veldur með tímanum þróunarbreytingum, sem eru erfðabreytingar, sem geta endað með ósköpum. - Ef Íslendingar taka upp þannig breyttar veiðar, geta þeir beinlínis sýnt þeim í ESB hvernig á að gera hlutina og það getur verið meira en klókt, að leggja það fram í samningum um ESB-aðild, að teknar verði upp þannig veiðar einnig í ESB.  Ef samningar stranda á því, verður það ekki lengi.  Það er til næg fræðileg vitneskja til að rökstyðja málið.  Við eigum bara að bera höfuðið hátt og hnarreist. Það vantar nú bara nýtt frumkvæði í ESB til að gera grundvallarbreytingar á veiðistjórnun þar.  Nú sem er er ekkert veiðistjórnunarkerfi til, sem getur aukið verulega veiðar í bandalaginu á skömmum tíma. Þeirra ráðamenn verða fyrr eða síðar að hætta sínu rugli og einhverju smáfikti með fækkun veiðidaga og fækkun skipa t.d. án þess að breyta veiðarfærum.  Það er algjörlega tómt mál um að tala. - Nauðsynlegt er að banna næstum alveg dregin veiðarfæri í töluvert langan tíma þar til fiskstofnar geta jafnað sig og botninn orðið líkur þeim sem var.

Um uppsjávarveiðar á allt annað við.  Ekki hefur tekist að sýna fram á umtalsverðar erfðabreytingar á síld þótt búið sé að veiða hana (norsk-íslenska síldin) með nótum í meira en öld eða aldir.  Skýringar á því eru nokkuð ljósar, en kvótakerfi á veiðum á þeim fiski á sennilega vel við, en veiðistjórnun miðast þá við hámörkun veiði og hagkvæmnisjónarmið, en þá verður líka að gæta jafnræðis með veiðigjaldi og jafnan aðgang landsmanna.  Þeir sem eiga góðan búnað og þekkja vel til allra hluta munu augljóslega njóta þess fremur en aðrir.  En allir geta lært með tímanum. 

Með breyttum veiðum verður unnt að setja á veiðigjald, sem er nokkurskonar auðlindagjald, en þannig fyrirkomulag veldur því, að ríkið getur innheimt auðlindarentuna og stjórnað sennilega sínum veiðum sjálfir að mestu og til frambúðar vegna fjarlægðarverndar auk ákvæða um "hlutfallslegan stöðugleika."  Þannig má einnig gera veiðarnar löglegar og þannig, að þær mismuni ekki fólki í landinu.  Með því að binda veiðar við veiðarfæri og landsvæði, verður hugsanlegt veiðigjald langt frá því að jafngilda þeirri ótrúlegu kvótaleigu, sem nú tíðkast.  Og með breyttum veiðarfærum getum við aukið smám saman þorskveiðar og einnig aðrar veiðar.  Minna má á, að þorskveiðar (Íslendinga) við landið voru að meðaltali yfir 400 þúsund tonn frá 1950-1970. Nú veiðum við þriðjung þessa og það er þyngra en tárum taki.    

 

 

Sjávarútvegur og ESB - engin hætta

  Ítrekað kemur fram í máli manna, að sjávarútvegsmál á Íslandi verði í uppnámi, ef landið gengur í EB.  Og þá muni allar aflaákvarðanir færast til Bruessel eða heildarafli hvers árs fyrir hverja fisktegund.  Þetta er ekki svo alvarlegt mál eins og af er látið; það er aðallega bara grýla eða leyfar af þröngum hagsmunareksri.  Það liggur nú beinast við að tekið verði upp breytt fiskveiðstjórnunarkerfi og kvótakerfið aflagt fyrir botnfiska, enda er það nú úrelt af ýmsum ástæðum.  Veiðum á uppsjávarfiski má stýra áfram með kvótum. - Augljóslega þarf að stjórna aðgangi að veiðum á einhvern hátt. - Rannsóknir í útlöndum hafa sýnt, að erfðabreytingar gerast smám saman eða stundum hratt með veiðum með netveiðarfærum, botnvörpu, dragnót eða lagnetum.  Afleiðingar þessa hafa orðið þær, að fiskar verða smám saman minni en áður og þeir vaxa hægar og endurnýjun verður áfátt.  Þetta verður þegar breyttir fiskar fara síðan að æxlast innbyrðis, en þá koma út einstaklingar, sem verða sífellt afurðaminni en áður.  Til að mæta þessum vandamálum er nauðsynlegt, að taka upp veiðarfærastjórnun til að halda fiskstofnum í góðum afrakstri og nýliðun verði með eðlilegum hætti.  Í þessu sambandi verður nauðsynlegt, að takmarka mjög allar botnfiskveiðar með vörpu og banna á mörgum helstu slóðum.  Einungis megi þá nota botnvörpuna til veiða á fiski, sem ekki næst á annan hátt með öðrum veiðarfærum.  Einnig kæmi þá til greina að banna allar togveiðar innan 50 mílna.  Dragnótarveiðar verður að leggja niður alveg.  Ekki er þá eingöngu um að ræða verndun á erfðaverðmætum botnfiska heldur einnig verndun botns og flókinnar vistfræði í botnnámd til þess að snúa við stöðugri minnkun lífmassa á einsökum hafsvæðum. - Hin nýju línuveiðiskip eru óhemju öflug og geta annast allar venjulegar botnfiskveiðar á helstu tegundum sem og að sjálfsögðu venjulegar línuveiðar og skak.  Í stað lagneta af venjulegum gerðum, má gera tilraunir með netum með fjölvíddarmmöskvum.  Slík net kæmu þá í stað allra lagneta, en afli úr slíkum netum gæti þá orðið að talnagrunni fyrir stofnstærðamat einstakra botnfiskstofna.  -  Með þessu móti má stöðva næstum viðvarandi minnkun þorskstofnsins og snúa honum þess í stað til aukningar.  Hið sama á við um aðrar botnfiskstegundir, sem farnar eru að láta á sjá eins og ýsan.  Þetta fyrirkomuleg er í samræmi við nýjustu fræðilegar niðurstöður um varðveislu á erfðaverðmætum einstakra tegunda og um leiðir til aukningar á lífmassa á einstökum miðum eða hafsvæðum.  

  Ennfremur er þá næstum sjálfgefið, að taka megi upp veiðigjald, en með því er unnt að stjórna aðgangi að öllum veiðum.  Gjaldið myndi renna í ríkissjóð.  Þannig myndi myndast jafnræði milli allra sjómanna.  Með þessu væri þá tryggt, að auðlindarentan væri eign íslensku þjóðarinnar og tryggð með lögum og þá væri ekki svo miklu fórnað, þótt einhverjar veiðar yrðu leyfðar smám saman öðrum þjóðum í EB, en þær yrðu væntanlega afar takmarkaðar.  Vegna fjarlægðaverndar og sérstakrar innheimtu á auðlindarentu, myndu þær margar hverjar telja sér það hagstætt að landa ferskum afla á Íslandi í stað þess að sigla með hann.  Allar veiðar yrðu þá boðnar upp eða verð á þeim ákvarðað fyrirfram og heimildum úthlutað í samræmi við formúlu, sem byggðist á hefðum eða veiðireynslu eða ákvæðum um löndunarskyldu í einstökum landshlutum.  Með því móti væri unnt að tryggja jafnari skiptingu afla til vinnslu til einstakra landshluta, sem liggja vel við veiðisvæðum, og tryggja meira jafnvægi milli fiskvinnslustöðva.  Augljóslega yrði hagkvæmt að skylda veiðar við tiltekin hafsvæði, en með aukinni þátttöku einstakra landshluta eða byggða í stjórnun fiskveiða, en rannsóknastofnanir myndu þá telja skynsamlegt, í enn frekari mæli en nú er, að færa tiltekna veiðstjórnun út til byggðanna eða landshluta.